الجن

دیگر باورهای افسانه‌ای پیرامون اجنه

برخی از مردمان اعصار پیشین جن را شریک خداوند قرار می داده اند و می پرستیده اند.^[13]

در قدیم صحبت از جن و پری و دیو و پاها و شاخ‌های گاو مانند آنها ورد زبانها نقل مجالس شبنشینی در پای کرسی‌ها به ویژه در شب‌های زمستان بود. این داستان‌ها در ایران ادبیات قوی دارد حتی در تخت جمشید جدال شاه با دیو را در چندین سنگ تراشیده می‌‌بینید.

بنا بر باورها و خرافاتی که در قدیم وجود داشته است، درباره جن این گونه آمده است:

• قابلیت تغییر چهره و قیافه دارند و از این کار لذت می‌‌برند.
• این مخلوقات آینده را تا حدودی می‌بینند و بعضی مواقع که متوجه خطری برای فرد می‌‌شوند با دست گذاشتن بر گلوی فرد او را به سرفه می‌‌اندازند که در باور ایرانیها همان "صبر" آمده‌است تعبیر می‌شود.
• علاقه بسیار زیادی به درخت نارنج دارند.
• جن‌ها تنها در شب، تاریکی، تنهایی و در محل‌هایی مانند گرمابه، آب‌انبار، پستو و ویرانه و بیابان وجود دارند.
• جن به شکل انسان است با این تفاوت که پاهایش مانند بز سم دارد. مژه‌های دراز او نیز با مژه انسان متفاوت است و رنگ موی او بور است.
• اگر کسی شب هنگام آب جوش روی زمین بریزد، ممکن است یکی از فرزندان اجنه را اذیت کرده باشد. مادر و پدر آن جن برای انتقام، خواهند آمد.
• به زبان آوردن نام جن شگون ندارد و ممکن است آن‌ها را حاضر کند. بنابراین برای دلخوشی جن‌ها هم شده به آن‌ها " از ما بهتران " گفته می‌شود.
• روزهای یکشنبه، سه شنبه و چهارشنبه از مابهتران به لباس و صورت آدمیزاد درمی آیند. در این روزها نباید به دیدن مریض رفت، زیرا چه بسا که از ما بهتران به شکل یکی از دوستان یا بستگان به دیدن بیمار برود و به او آسیب برساند.
• با دمیدن صبح صادق، جنیان ناپدید می‌شوند.
• از اعتقادهای قدیمی ایرانیان این است که «آهن» دیو و غول و جن را دفع می‌کند.
• جنییان از امام اول شیعیان وحشت بسیار دارند.